Hatırlamak yaşatmaktır

Yaşatmak.. Bir önceki yazımda kelimenin kökeninden bahsetmiştim. İz bırakmanın varolmanın bir parçası olduğuna değinmiştim. İz bırakmakla bağlantılı bir başka kelime HATIRLAMAK. 

Anılarımızı, insanları.. Bunlardan iz bırakanları gün ışığı kadar aydın olarak zihnimizde belirecek, bazılarıysa alacakaranlık. Ölümün ve yaşamın ikinci anlamları unutmak ve hatırlamak.  

Yaşatmak nedir peki? Kaybetmeye karşı verilen bir tepki mi yoksa? Hayatımızdan eksilenlerin içimizden eksilmemesiydi belki. Siz cevaplayın.  

Babam hayatımdan maddesel olarak çıktıktan sonra istemsizce onun istediği onunla paylaşacakmış hissiyle yaparken bunu fark ettim. En basitinden evinizdeki eşyalardan birini kaybetseniz onun boşluğunu hissedersiniz. Gözünüz o boşluğu hemen algılar. Hele bu ailenizden biriyse o boşluk çok daha farklıdır. Portmantoda kabanı asılı değildir, yıllar geçse de ona da tabak çıkarmaya devam edersiniz. Hala babamın seveceği yahut sevdiği bir müziği duyduğumda, ikimizinde duygulandığı bir film sahnesinde zihnimde onunla buluşuyorum. Bam telimizin aynı oluşundan mıydı bilmiyorum fakat onu yaşarken de çok hissederdim. İtiraf etmek gerekirse ailemi hiçbir zaman kaybetmeyeceğimi düşünürdüm. Aklımdan dahi geçmezdi babamı kaybedecek olmak. Parçam haline getirdiğim için. Bu sebeple hala içimde benimle beraber yaşıyor. Onun sevdiği fiilleri yaparken onu hatırlıyorum. Kendimi en çok ben hissettiğim anlar bu anlar. Kendimin inşa etmeye çalıştığı benliğimin, değiştirmeye çalışmadığım bir köşeydi babam. İz bırakmak bir yerde hala yaşıyor olmaktır bu yüzden. Hep güzel yanlarıyla değil öfkelerimizde dahi. Çünkü hayat öfkesiyle, acı ve neşesiyle bir olduğunda YAŞAMAKTIR.  

Sürekli mutlu olmak gibi bir çabanız varmış gibi size ölenlerinizi unutturmak isteyenler olacaktır.  Elbette iyi niyetle, sizin acı çekmenizi istemedikleri için. Ancak unutmak o kişiyi gerçekten öldürmektir. Hatırlamanın; acıyla karışık bir hoş tadı var. “Sadece insan” olduğumuzu hatırlatan. Unutmak kendi varlığını da unutmaktır. Kimi hatırladığınız, unuttuğunuz önemli.  

 Başta babam olmak üzere hayatınızdan eksilen fakat yaşattığınız kişilere atfediyorum bu yazımı.